دیده ام زلف پریشان تو در چنگ رقیب
 
بی سبب نیست که شب خواب پریشان بینم

 

( عماد خراسانی )
 

بجای وعده ی یک بوسه صد جان دادم و شادم

نمی دانم اگر یک بوسه می دادی چه می دادم

( واله ی اصفهانی )

لنگر عشق زدم بر دل طوفانی تو

تکیه گاهم شده است ساحل بارانی تو

گفتم بگو ،‌سكوت كرد و رفت و من هنوز گوش مي كنم ...

الهي بميرم سياه پوشت کنم نه آنکه بمانم و فراموشت کنم !
 

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر
عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار اویختن
عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی در جهان رسوا شدن
عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن
عشق یعنی زندگی را باختن

ديدي  آنرا که تو خواندي به جهان يارترين
سينه را ساختي ز عشقش سرشار ترين

آنکه ميگفت منم بهر تو غمخوار ترين
چه دل آزارترين شد ، چه دل آزارترين

شمع سوزان توام اینگونه خاموشم مکن ، از کنارت رفته ام اما فراموشم مکن

دلم با عشق تو عاشق شد، تمام لحظه هایم بهترین شد، ولی بی مهریت کار دلم ساخت، دل تنهای من تنهاترین شد

تو به پاکی عقیقی، مثل دریاها عمیقی، مثل گریه مرحم زخم، مثل تنهایی رفیقی

من با تو چقدر ساده رفتم بر باد
تو نام مرا چه زود بردی از یاد

من حبه ی قند کوچکی بودم که
از دست تو در پیاله ی چای افتاد

شبی در شهر چشمانت فقط یک رهگذر بودم

ندیده دل به تو دادم شدی سلطان و معبودم!

بهم نگی ندید بدید
نگی منو دیدو پرید
بمونه بین خودمون
دیونتم خیلی شدید.

هرچه زدم بی تو دلم وا نشد
جز تو کسی باب دل ما نشد

هرچه پرستو شدم و پر زدم
هم نفسی مثل تو پیدا نشد . . .

همیشه مست و شیدای تو بودم
به فکر آرزو های تو بودم
تموم آرزوهای منی ، کاش
یکی از آرزوهای تو بودم . . .

ازضرب من تا جمع تو راهی بجز تفریق نیست
دل خوش به مجموعم مكن اینجا مگر تقسیم نیست

با رادیكال عشق بیا تا بشكند مجذور من
چیزی نگفتن بهتر از سینوس تو آلفای من

اگر همون قدر که ستاره در آسمون هست ماه بود، باز هم آسمون بدون تو سیاه بود!

تو مثل اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر، مثل تقدیر، مثل قسمت، مثل الماسی که هیچکس، واسه اون نذاشته قیمت..

دیروز رفته بودم کتاب فروشی که یکدفعه یه کتاب صورتی رنگ توجهمو جلب کرد. اسمش “عشق” بود. بازش کردم دیدم نوشته: بخش نخست: صداقت..

به خدای عاشقان سوگند که اگر بدانم که دو سم نداری گریه نمی کنم بلکه آرزو می کنم کسی را دوست بداری که دوستت نداشته باشد.

 اگر دنیای ما دنیای سنگ است
بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است

  اگر دنیای ما دنیای درد است
بدان عاشق شدن از بهر رنج است

  اگر عاشق شدن یک گناه است
دل عاشق شکستن صد گناه است

داستان زندگی من قصه ای است که متن آن وجود توست و پایانش نبود توست!

بی تو گلشن چو زندونه به چشمم
گلستون آذر ستونه به چشمم

بی تو آرام و عمر زندگانی
همه خواب پریشونه به چشمم .
 

بی تو درسینه ی من دل دیگه جایی نداره
زندگی بی گل روی تو صفایی نداره

از غم دوری تو ای گل یکدونه ی من
دردی افتاده به جونم که دوایی نداره

روی گل زرشکی
با یک مداد مشکی
هزار دفعه نوشتم
تو انتهای عشقی

تو گل یاسی
یه دنیا احساسی
اگه طلا نباشی
یقین دارم الماسی

خوشگل نیستی اما جگر منی
مهربون نیستی اما دنیای منی

به فکر من نیستی اما رویای منی
حرفات تلخه اما عسل منی

با من نیستی اما نفس منی
به من تعلق نداری اما مال منی

عمريست که ويران شده ام
ساکت و سرد و پريشان شده ام

تا تو آيي و مرا دريابي
من اسير شب طوفان شده ام.

مصرعی از قلب من با مصرعی از قلب تو شاه بیتی می شود در دفتر دیوان عشق.

بخند ای عشق ای امید فردا که من خندیدنت را دوست دارم
به باغ خاطرم هر روز و هر شب تو را تنهای تنها دوست دارم

منم چون ماهی افتاده در شن تو را مانند دریا دوست دارم
نگاهی کن به من ای عاشق دل تو را مانند رویا دوست دارم .
 

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن
ابتدای یک پریشانی است حرفش را نزن

دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا
دل شکستن کار آسانی است حرفش را نزن .

جز من اگرت عاشقي شيداست بگو
ور مهر دلت به جانب ماست بگو

گر هيچ مرا در دل تو جاست بگو
گر هست بگو نيست بگو راست بگو

تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت؟
تا به کی بازیچه بودن، توی دست سرنوشت

تا به کی با ضربه های درد باید رام شد
یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد

بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار
خسته از این زندگی با غصه های بی شمار

می دونی فرق تو با گاو چیه ؟
شوخی کردم فرقی ندارین

اگه سلطنت بلد نباشم سلطنت نمیکنمٍ اگه زندگی بلد نباشم زندگی نمیکم اما اگه دوست داشتن رو بلد نباشم به خاطره تو یاد میگیرم.

شمع سوزان توام اینگونه خاموشم نکن

از کنارت رفته ام ولی فراموشم نکن

ميروم شايد فراموشت كنم
با فراموشي هم آغوشت كنم

ميروم از رفتن من شاد باش
از عذاب ديدنم آزاد باش گرچه

تو تنها تر از من ميشوي
آرزو دارم ولي عاشق

شوي آرزو دارم بفهمي درد چيست
تلخي برخوردهاي سردچيست

تو مانند کبوتر ها نجیبی٬
تو مثل داستانهای عجیبی

گناه من چه بود که گفتی
از این پس از نگاهم بی نصیبی.

تو اگر با من و دلتنگ منی ، یک به یک فاصله ها را بردار

بر درت میآمدم، هر شب مرا وا میزدی
گفتمت نا مهربانی! دم ز حاشا میزدی
 
دیدمت یک شب به دریا خیره بودی تا سحر
کاش دریای تو بودم، دل به دریا میزدی

دلتنگم و دیدار تو درمان من است
بی رنگ رخت زمانه زندان من است

در مکتب ما رسم فراموشی نیست
در مسلک ما عشق هم آغوشی نیست

مهر تو اگر به هستی ما افتاد
هرگز به سرش خیال خاموشی نیست

غزال خوش غزل تویی .... شیرین تر از عسل تویی .... بین تمام آدما ..... نگین بی بدل تویی

تو مرا مي فهمي... من تو را مي خواهم و همين ساده ترين قصه ي يك انسان است.
تو مرا مي خواني من تو را ناب ترين شعر زمان مي دانم و تو هم مي داني تا ابد در دل من خواهي ماند.

ازم پرسيد: دوستم داري؟
گفتم آره...گفت چقدر؟
گفتم از اينجا تا خدا...اشك تو چشاش جمع شد و گفت:
مگه الان نگفتي كه خدا از همه چيز به ما نزديك تره.

در دادگاه عشق ...
قسمم قلبم بود.
وکیلم دلم و حضار جمعی از عاشقان و دلسوختگان .
قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام کرد
و سپس
محکوم شدم به تنهایی و مرگ.
کنار چوبه دار از من خواستند تا اخرین خواسته ام را بگویم و
من گفتم :
به تو گویند ... دوستت دارم

لیوان ز لبت بوسه گرفت و من بوسه ز لیوان دیدی ز لبت بوسه گرفتم به چه عنوان

قلبم برای دوست داشتن تو ، لبام برای بوسیدن تو ، چشام برای دیدن تو و دستام برای نگه داشتن تو بوجود اومدن؛ چون من فقط بخاطر تو ساخته شدم!!!!

نازآن چشمی كه سویش مال ماست
نازآن زلفی كه تارش مال ماست

نازآن چوپان كه سازش مال ماست
نازآن یاري كه قلبش یادماست

بي قرار توأم ودر دل تنگم گله هاست
آه، بي تاب شدن عادت كم حوصله هاست
مثل عكس رخ مهتاب كه افتاده درآب
در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست

مهم نیست فردا چی میشه ... مهم اینه که امروز دوستت دارم

مهم نیست فردا کجا میری ... مهم اینه که هرجا باشی دوستت دارم

مهم نیست تا ابد باهم باشیم  ... مهم اینه که تا ابد دوستت دارم

مهم نیست قسمت چیه ... مهم اینه که قسمت شد دوستت دارم