ياد گرفتم توي زندگي به اون كه بفهممچقدر دوستم داره هر روز به يه بهانه اي دلشو بشكونم.

ياد گرفتم گريه ي هيچكس رو باور نكنم.

ياد گرفتم بهش هيچ وقت فرصت جبران ندم.

ياد گرفتم دم از عاشقي بزنم ولي اما از كجا بگم از كي بگم...

مي خوام همين جا دلمو بشكونم خوردش كنم تا ديگه عاشق نشه.

به سکوت سرد مرداب قسم که تو نیلوفر چشمان منی

و دل خسته ی من میترسد که تو پژمرده شوی

که تو مرا به فراموشی شبها سپری

که مبادا به دلم رنگ سیاهی بزنی

و به شبهای امیدم تو تباهی بزنی

دل من ترانه دارد غم عاشقانه دارد

به هوای روی ماهت همه شب بهانه دارد

پرسيد بخاطر كي زنده هستي؟

با اينكه دلم ميخواست داد بزنم *بخاطر تو* گفتم *بخاطر هيچكس* !

پرسيد پس بخاطر چي زنده هستي؟

با اينكه دلم داد ميزد *بخاطر تو* با بغض غمگيني گفتم *بخاطر هيچ چيز*

ازش پرسيدم تو بخاطر چي زنده هستي؟...

محبت شدیدی كه صادقانه به تو ابراز میكردم دروغ و بی اساس بود و در حقیقت نفرت من نسبت به تو روز به روز بیشتر می شود و هر چه بیشتر تو را می شناسم به پستی و دورویی تو بیشتر پی میبرم و این احساس در قلب من قوت میگیرد كه بالاخره روزی باید از هم جدا شویم و دیگر من به هیچ وجه مایل نیستم كه...

تجربیات زیبایی که هیچوقت نداشتم

1- تا بحال پرنده ای پاک و معصوم بر شانه ام ننشسته تا خستگی در کند.

2- وحی خداوند بر من نازل نشده

3- تا بحال در استادیوم آزادی مورد تشویق 120 هزار نفر قرار نگرفتم.

4- تا این لحظه به عنوان جذابترین مرد سال انتخاب نشدم.

5- شاداب ترین گلبرگ های بهاری را نوازش نکردم.

6- به بهترین و مجللترین رستوران اروپا نرفتم.

اما............

میم مثل مادر .... !

آسمان را گفتم
می توانی آیا
بهر یک لحظهء خیلی کوتاه
روح مادر گردی
صاحب رفعت دیگر گردی
گفت نی نی هرگز
من برای این کار
کهکشان کم دارم
نوریان کم دارم
مه وخورشید به پهنای زمان کم دارم

من گمان مي کردم
دوستي همچون سروي سرسبز
چارفصلش همه آراستگي ست
من چه مي دانستم
هيبت باد زمستاني هست
من چه مي دانستم
...

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا آمد.
خار خنديد و به گل گفت : سلام و جوابي نشنيد
خار رنجيد ولي هيچ نگفت...
ساعتي چند گذشت گل چه زيبا شده بود،
دست بي رحمي آمد نزديک،
گل سراسيمه ز وحشت افسرد...
ليک آن خار در آن دست خزيد
و گل از مرگ رهيد ..
صبح فردا که رسيد
خار با شبنمي از خواب پريد
گل صميمانه به او گفت : سلام

دزدی بوسه عجب دزدی پر منفعتی است

که اگر باز ستانند دو چندان گردد

از پریدنهای رنگ و از طپیدنهای دل

عاشق بیچاره هر جا هست رسوا می شود

" صائب تبریزی"

گفتی که به احترام دل باران باش

باران شدم و به روی گل باریدم

گفتی که ببوس روی نیلوفر را

از عشق تو گونه های او بوسیدم

گفتی که ستاره شو ، دلی روشن کن

من هم چو گل ستاره ها تابیدم

ای داد دوباره کار دل مشکل شد
نتوان ز حال دل غافل شد

عشقی که به چند خون دل حاصل شد
پامال سبکسران سنگین دل شد

فريدون مشيري

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من.

گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه ی لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پر ز لیلا شد دل پر آه او

من آن غریبه ی دیروز آشنای امروز و فراموش شده ی فردایم
در آشنایی امروز می نویسم تا در فراموشی فردا یادم کنی.


برای سالها می نویسم ...


سالها بعد که چشمان توعاشق می شوند ...
افسوس که قصه ی مادر بزرگ درست بود...


که همیشه یکی بود یکی نبود

خدايا: من گمشده ي درياي متلاطم روزگارم و تو بزرگواري!
پس اي خدا! هيچ مي داني که بزرگوار آن است که گمشده اي را به مقصد برساند؟

تا ابد محتاج ياري تو، رحمت تو، توجه تو، عشق تو، گذشت تو، عفو تو، مهرباني تو، و در يک کلام ... محتاج توام!

باید بگویم فکر فردا را ندارم
من طاقت غم های بیجا را ندارم

اینجا کنار تو برایم امن امن است
ترس از جهنم و هیولا را نداریم

دركنج دلم عشق كسی خانه ندارد
كسی جای دراین كلبه ویرانه ندارد

دل را به كف هر كه نهم باز پس آرد
كسی تاب نگهداری دیوانه ندارد

بازم شادي و بوسه ، گلاي سرخ و ميخک
ميگن کهنه نمي شه تولدت مبارک

تو اين روز طلايي تو اومدي به دنيا
و جود پاکت اومد تو جمع خلوت ما

 در دایره عشق اگر باران بلا بارید ٬ عاشق آن است که از دایره بیرون نرود

من که گفتم اين بهار افسردني است
من که گفتم اين پرستو مردني است

من که گفتم اي دل بي بند و بار
عشق يعني رنج ، يعني انتظار

آه عجب کاري به دستم داد دل
هم شکست و هم شکستم داد دل

«تصدقت شوم؛ الهي قربانت بروم، در اين مدت كه مبتلاي به جدايي از آن نور چشم عزيز و قوت قلبم گرديدم متذكر شما هستم و صورت زيبايت در آينه قلبم منقوش است.

عزيزم، اميدوارم خداوند شما را به سلامت و خوشي در پناه خودش حفظ كند.

[حال] من با هر شدتي باشد مي‌گذرد ولي به حمدالله تاكنون هرچه پيش آمد خوش بوده و الان در شهر زيباي بيروت هستم. حقيقتا جاي شما خالي است.

فقط براي تماشاي شهر و دريا خيلي منظره خوش دارد. صد حيف كه محبوب عزيزم همراهم نيست كه اين منظره عالي به دل بچسبد... ايام عمر و عزت مستدام. تصدقت. قربانت؛ روح‌الله.»

مطمئن باش که مهرت نرود
از دل من مگر ان روز که در خاک شود منزل من
اشتياقي که به ديدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و اندر دل من

حديث عشق من و تو،
حديث ابر بهاريست،
تو از قبيله لبخند،
من از قبيله اندوه.

فضاي فاصله صد آه،
فضاي فاصله صد کوه،
تو از سپيده و نوري،
من از شقايق گلگون.

اي کاش که معشوق ز عاشق طلب جان مي کرد، تا که هر بي سرو پايي نشود يار کسي !!!

گفتمش دل میخری ؟
پرسید چند؟

گفتمش دل مال تو تنها بخند

خنده ای کرد و دل ز دستانم ربود
تا به خود باز امدم او رفته بود

دل زدستش روی خاک افتاده بود
جای پایش روی دل جا مانده بود

تو اگر باز کني پنجره اي سمت دلت
ميتوان گفت که من چلچله لال توام

مثل يک پوپک سرمازده در بارش برف
سخت محتاج به گرماي پر و بال توام . . .

آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک مرگ همینجاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است
فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست
تازه انگار که فرداست بخند

دروغکي عاشق نشو
که عاشقي راستي مي خواد
قولو قراراي قديم
نگو که يادت نمياد

سيه چشمي به كار عشق استاد
به من درس محبت ميداد

مرا از ياد برد آخر، ولي من
به جز او عالمي را بردم از ياد

درون سينه آهي سرد دارم
رخي پژمرده ، رنگي زرد دارم
ندانم عاشقم؟ مستم؟ چه هستم؟
همي دانم دلي پر درد دارم