مقالات ادبیات طنز چگونه سوژه طنز بیابیم؟ مقالات ادبیات طنز 
جدیدترین مطالب
- کامیون حمل زباله
- معجزه ای به نام "خنده درمانی"
- "شکست" وجود ندارد
- زندگي عاشقانه رايانه اي
- ریشِتو رو پتو میذاری یا زیرش؟
- خوش به حال اون کسي که
- شاد بودن معجزه نمی خواهد
- 21 جمله انرژي زا از آنتوني رابينز
- تاثیر دعا
- جالب از رضا زاده
- بهانه
- کار دل
- رحمت خداوند
- بیماریها
- طنزحقيقي،طنزمجازي(1)
- خر ما از کره گي دم نداشت
- سوال از اصفهانی ها
- يک وجب روغن
- بسياري دوستان
- معرفي يک سايت عکس
- روز جهانی زبان مادری
- سياست انگليسي و آمريکايي
- صنم كمربند مشكي!
- منصبی خوشتر از مشاوره نيست
- ميگن مجنون و ليلا رو گرفتن
- احساساتی گری
- قانون تلخ
- کشف مهمترين عنصر در فرهنگ ...
- کاش می شد کله ی دیو گرانی را برید!
- يه تکه کاغذ
- در چند کلمه
- عکسهاي جالبي از شاه و انقلاب
- همه به جز يک نفر!
- كاريكاتور سياسي مشكلي را حل نميكند
- مادر تو را سپاس مي گويم
- دختری از کوچه باغی می گذشت
- عمل زیبایی
- پیش بشوی سلامتی
- مجنون نمازش را شکست
- چرا داد ميزنيم؟
بخشهای مختلف
|
همه مطالب مقالات ادبیات طنز |
| چگونه سوژه طنز بیابیم؟ |
|
|
| مقالات - ادبیات طنز | |||||||
| 25 دی 1388 ساعت 13:21 | |||||||
|
پیدا کردن سوژه مناسب اولین قدم در طنز نویسی است. خوشبختانه در حال حاضر مشکلی از لحاظ تولید سوژه در کشور وجود ندارد و این ماده اولیه طنز به همت کارشناسان داخلی که در بعضی موارد حتی کارشناس ارشد هم هستند به تولید انبوه رسیده است. در واقع مشکل اصلی درست بعد از پیدا کردن سوژه ایجاد میشود؛ چون اگر آدم سوژه را بچسبد و طنزش را بنویسد ممکن است مثل ابراهیم نبوی بشود و مدتی برود پشت میلهها و بعد هم برود پشت صدای آمریکا. اگر هم چیزی ننویسد که دیگر طنزنویس نیست. پس باید چه کار کرد؟ با این مقدمه می رویم سراغ انواع سوژه و خصوصیات آنها: 1- افراد و شخصیتها: اولین و سادهترین نوع سوژهیابی به شخصیتهای سیاسی مربوط میشود. روش کار بسیار ساده است. کافی است اخبار روز را بخوانید، تعدادی از جملات بعضی شخصیتها را نقل قول کنید و نام خود را به عنوان طنزنویس پایین مطلب بنویسید. اما اشکال کار اینجاست که در رعایت حد و حدود ناچارید تا اندازهای قضاقورتکی عمل کنید. چون این مساله هیچ قانون و معیار مشخصی ندارد و بیشتر به بلغمی مزاج بودن یا نبودن سوژه و خیلی چیزهای دیگر بستگی دارد. تنها روش درک اینکه در شوخی با یک شخصیت سیاسی زیاده روی کردهاید یا نه؟ به این صورت است: کار را از مزاحهای بیمزه و محکمهپسند شروع کنید و کم کم غلظت آن را تا شوخی دستی بالا ببرید. اگر یک شب حدود ساعت 30/3 نیمه شب که سرتان زیر پتو است، ناگهان بدون دلیل موجه بوی ناخوشایندی شبیه بوی فلفل به بینیتان خورد و یک نفر شما را از زیر پتو بیرون کشید و چشمبند زد و با خود برد، بدانید در طنزی که روز قبل نوشتهاید، کمی زیاده روی کردهاید. البته هرگونه عواقب این نوع طنزنویسی به عهدهی خودتان خواهد بود. نوع دوم سوژهها گروهها و اصناف هستند. پیدا کردن سوژه مناسب از این نوع به چند دلیل سختتر است. اول اینکه گروهها مثل شخصیتهای سیاسی نیستند و احتمال اینکه تمام اعضای یک گروه یا صنف همزمان حرفهای خندهدار یا ابلهانه بزنند، خیلی خیلی کم است. دوم اینکه موضعگیریهای اصناف و اتحادیهها و گروههای مشابه معمولا حساب و کتاب دارد و چون این گروهها در قبال حرفهایی که میزنند، مسئولند؛ به ندرت ممکن است بتوان حرفهایشان را دستمایه طنز قرار داد به طور کلی اگر نمیخواهید کار دست خودتان بدهید، بهتر است از طنزنویسی در مورد گروههایی بزرگتر از «نیکوتینیهای گمنام» صرف نظر کنید. خوبی «نیکوتینیهای گمنام» این است که اگر بخواهند از شما شکایت کنند، دیگر گمنام نیستند و در نتیجه نمیتوانند ادعا کنند به آنها توهین کردهاید. از نیکوتینیهای گمنام که بگذریم اگر به سراغ گروههای بزرگتر یعنی قومیتها بروید، کافی است سوژهی طنز شما مثلا ترک، فارس، کرد، بلوچ، عرب یا گیلک باشد تا یک جای مملکت آشوب به پا شود. گذشته از این نوشتن در مورد قومیتها به نسبت طنز سیاسی عواقب سختتری برای شما خواهد داشت. چون وقتی شما در مورد سیاست طنز مینویسید، اول حکومت شما را دستگیر میکند. بعد مردم اعتراض میکنند. ولی وقتی در مورد مردم طنز مینویسید، اول مردم اعتراض میکنند؛ بعد حکومت شما را دستگیر میکند. پس اولی بهتر است. حوادث انواع و اقسام مختلفی دارد و هر کدام هم حکم مخصوص به خود را دارد. ابتدا باید نوع حادثه را تشخیص دهید: فاجعه: بدترین و شدیدترین نوع حوادث است. اگر در تیتر خبر کلمه فاجعه به کار رفته است، حتی فکر سوژه قرار دادن آن را هم از سر به در کنید و کلا بیخیال موضوع شوید. با این چیزها نمیشود شوخی کرد: حادثه دلخراش: این نوع حادثه به اندازه فاجعه ناراحتکننده نیست و تنها یک خراش به جا میگذارد که بعد از مدتی فراموش میشود مثال: مسایل حیثیتی یکی از سوژههای مورد علاقه طنزنویسان در همه جای دنیا است. این نوع سوژهها به دو دسته تقسیم میشوند: ر سواییها و شایعات به عنوان مثال: موضوع تجاوز بسیار پیچیده و تخصصی است و بحث در مورد آن نوشته مستقلی میخواهد. تجاوز بر حسب این که کی به کی تجاوز کرده باشد، هدف از تجاوز چه باشد، کسی که مورد تجاوز قرار گرفته چه جور آدمی باشد، قبل از مورد تجاوز قرار گرفتن چه کاری کرده باشد، یا قصد داشته که چه کاری کرده باشد و محل تجاوز کجا باشد و شرایط تجاوز استاندارد باشد یا نباشد، انواع و اقسامی پیدا میکند که بحث در مورد آن در این مختصر نمیگنجد. اما به عنوان یک توصیه کلی بهتر است این مورد را هم بیخیال شوید این مورد دم دستترین و بیخطرترین سوژه است. میتوانید خودتان را سوژه کنید و یک شکم سیر به ریش خودتان بخندید و مطمئن باشید هرگز شاکی خصوصی نخواهید داشت.
منبع: وبلاگ يک مشت حرف مفت مطالب مرتبط
Powered by !JoomlaComment 3.26
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved." |
|||||||
| قبل > |
|---|
